Titreyen bir mevsimin içinden geçerken ne yapar insan ruhuna şarkılar söyletmek için?

Portakallı ve tarçınlı kek yaptım sana.

Dans edemeyen bir çingenenin yüreğinden ne kadar uzaklara kanatlanır kelimeler ?

"Gülümsememe atla" dedi Aziz Genet "gülümsememe"

Uykusu gelmiş bir öğle güneşinin ışıkları ısıtır mı buzlu camdan gökyüyünü ?

Üstüne bir battaniye al anlamazsın üşütürsün.

Pembeperişan hayallerin beşiğinde nereye kadar sallanır bir ömür?

Hadi bırak okumayı . Uykun gelmiş senin. Kek de yemedin hiç...Uyu biraz hadi

      1999 yılının son gününde İngiltere’yi kasıp kavuran büyük bir selin ardından ülkede esrarengiz bir “doğurganlık krizi” baş gösterir. Çocuk sahibi olma umutlarını yitiren insanlar evlerinde maymun beslemeye başlarlar. Müşterilerinden birinin “kızı”nı sahibinin izni olmadan öldüren veteriner Bobby Sullivan, “anne”nin hışmından kurtulmak için kentten ayrılmaya karar verir ve doğurganlık histerisinin bulaşmamış olduğunu düşündüğü Thunder Spit adlı taşra kasabasına giderek yeni bir hayata başlar. Ne var ki, bu alelade kasabanın ete kemiğe bürünmüş Viktoryen ruhundan, insan evrimindeki kayıp halkalardan birine ışık tutacak mirasından, doğurganlık krizine son verecek yeni homo britannicus’un atalarının burada yaşadığından habersizdir.
      Liz Jensen, biri 2000’li diğeri 1840’lı yıllarda geçen ve olağanüstü bir kurguyla birbirine bağlanan iki olay örgüsü çerçevesinde kurduğu bu romanında, Türkçe’de Yumurta Dansı adıyla yayımlanan ilk romanından aşina olduğumuz izleklerle grotesk bir dünya yaratıyor: Kusursuzluğun, “güçlü olan hayatta kalır” savının sorgulandığı bir dünya - Tanrı’nın şaka yapmaktan hoşlandığı bir dünya.

 Bu kitap günlerdir çeşitli nedenlerle aklıma geliyordu.Bu gün de Sam'in sayfasında ki "Tarihte Bu Gün " köşesindeki yazı(Skeleton of "Lucy" Discovered -1974 ) nedeniyle geldi.

   Bazı konulardaki hassas noktalarıma sorular sordurmasıyla ve bazı yerlerde "evet bu "dedirtmesiyle benim içğin cazip bir kitaptı. Ama sizde  bu tür hassasiyetler olmasa bile roman , keyifli ve enteresan  bir okuma deneyimi sunuyor . 

Kısacıktı
karşı yolculuklarımız kara
      ve deniz üzerinde-


Şafağın bodrumuna inerken sen,
Hançerin ivmesiyle yükselirdim
                   dul pencerelere.


Azıcıktı
köpük boz
denizde ve karada
Koyu bir saatin içinden
çıkılamadı
bir an yine de!

Belki gülden
kalma bir iz yanağındaki,
Eski sabahın sarı gülünden
üzerine deli gözünü bıraktığın...


Öldüğünde,
çekmecemde duran bu göz,
incelikle çıkarılacak,
bir jiletin enginliğine,
Çözülecek gizi
      O çarpık retinanın, ağ tabakanın...


Nilgün Marmara

gel pisi pisi.

var mı senin gibisi ?

gel cingözüm meleğim,

mavi gözlü bebeğim.

gel boynuna bakayım

mavi boncuk takayım

pırıl pırıl gözlerin

mırıl mırıl sözlerin......

Sonunda geldi  minicik minicik .Sam abisine benziyor benim minik kızım  ama ondan daha güzel :))

Miyu miyu diye diye dolanıyor peşimde  ama hala adı yok. Varsa bir öneriniz mutlaka değerlendirilecektir.

(fotoğrafı da yok . Fotoğraf makinanı kapta  gel  bekliyoruz.)

Klarnetin içinden çıkan cin dedi :"İçine düştüğün kuyu kendi yüreğindeydi."

Derindi,derindeydi.

İçinden çıkılamaz sandığım yerdeydi.

Klarnetle ağlayan cin/gene  dedi :"Kül rengi mevsimlerin gözü görmez sardunya açmış aşkların düşlerini"

İçimde ki Körebe hangi mevsimsimdeydi ?